Πότε αξίζει να λεγόμαστε άνθρωποι...

Η Γεωργία Τζωρτζάκη ταξιδεύει ξανά τη σκέψη μας στις σπουδαίες αλήθειες 

της ζωής και της καρδιάς...

 

Κάθε πράξη μας έχει και μια συνέπεια... Αν είναι καλή χαιρόμαστε γι αυτό. Αν είναι άσχημη προσπαθούμε να το διορθώσουμε. 

Η αδιαφορία είναι ένδειξη απάθειας και χαρακτηρίζει ανθρώπους επιφανειακούς.
Ανθρώπους που φαίνεται μεν να λειτουργούν με την καρδιά, αλλά μόνο αυτό δεν κάνουν. 

Ανθρώπους που ξέρουν να αγαπούν μόνο τον εαυτό τους που δείχνουν ψεύτικη αγάπη προς τους άλλους μόνο και μόνο για να ικανοποιήσουν το εγώ τους, ανθρώπους που μπερδεύουν τη σκηνή του θεάτρου με τη ζωή...
Ανθρώπους που τα έργα και τα συναισθήματα μένουν μόνο στα λόγια και δεν γίνονται πράξη. 

Ωραία τα είπαμε λοιπόν! Πάμε όμως να τα εφαρμόσουμε: όχι στη σκηνή, αλλά στην πραγματική ζωή...
Εκεί που η λύπη σημαίνει λύπη, εκεί που η χαρά σημαίνει χαρά, εκεί όπου όλα τα συναισθήματα βγαίνουν απο τη ψυχή, εκεί όπου υπάρχουν αξίες...
Μπορεί η ζωή να είναι πολλές φορές σκληρή, όμως εκεί είναι που φαίνεται η αξία μας. Όταν κρατάμε το κεφάλι ψηλά, όταν δεν προσπαθούμε να κρυφτούμε, όταν παραδεχόμαστε αυτό που νιώθουμε, όταν αγωνιζόμαστε για να διαφυλάξουμε τις αξίες, όταν αντιλαμβανόμαστε τη συνέπεια των πραξεών μας, όταν κάνουμε επιλογές έχοντας την καρδιά μας καθαρή γιατί ξέρουμε ότι αυτές οι επιλογές δεν πάνε ενάντια στους ανθρώπους που αγαπάμε ή τουλαχιστον αν είναι για το καλό μας και υπάρχει περίπτωση να πληγώσουμε κάποιους απολογούμαστε γι αυτό...

 'Οταν τα κάνουμε όλα αυτά αξίζει να λεγόμαστε άνθρωποι.