Η ψυχή μας θρηνεί...

Στην Όλγα, τη συμμαθήτριά μας που έφυγε από τη ζωή αναπάντεχα. 
Στην Όλγα, που γύρισε ξανά στ' άστρα. 
Αστέρι η ίδια, να φωτίζει τις ψυχές μας: εκεί θα μένει πάντα ζωντανή. 

Γράφει ο Οδυσσέας Ελύτης στο "Μονόγραμμα": 

Θα πενθώ πάντα - μ’ ακούς; - γιά σένα, μόνος, στόν Παράδεισο 

Θα γυρίσει αλλού τίς χαρακιές 

Της παλάμης, η Μοίρα, σαν κλειδούχος 
Μιά στιγμή θά συγκατατεθεί ο Καιρός 

Πώς αλλιώς, αφού αγαπιούνται οι άνθρωποι 

Θα παραστήσει ο ουρανός τα σωθικά μας 

Καί θα χτυπήσει τόν κόσμο η αθωότητα 

Με το δριμύ του μαύρου του θανάτου. 

Όλγα, θα είσαι πάντα στις καρδιές μας...