Η γέφυρα είναι η αγάπη. Το μόνο νόημα...

Η Γεωργία Τζωρτζάκη, μας μιλά για πράγματα δυσάρεστα, αλλά με φωνή γεμάτη δύναμη και ελπίδα. Είμαστε σαστισμένοι μπροστά στην απώλεια της Όλγας, γι' αυτό αναρωτιόμαστε για το μεγάλο τέλος.

Ο Φρόυντ είπε πως πολλά από τα προβλήματά μας και η ανικανότητά μας να ζήσουμε, πηγάζουν από την πίστη ότι δεν θα πεθάνουμε ποτέ. Νομίζουμε ότι ο χρόνος μπροστά μας είναι άπειρος. Αν το σκεφτείτε καλά, θα δείτε πως κατά βάθος πιστεύετε ότι πεθαίνουν μόνο οι άλλοι.
 

Φοβάται κανείς το θάνατο μόνο όταν δε ζει. Αν είσαι ενεργά μέσα στη διαδικασία της ζωής, δεν κλαις, ούτε οδύρεσαι. Αν έχεις φερθεί στους άλλους όμορφα όσο είναι ζωντανοί, δεν πέφτεις πάνω στο φέρετρό τους φωνάζοντας: «μη μ' αφήνεις, μη μ' αφήνεις»! Για όνομα του Θεού! Δεν αφήνουμε τους ανθρώπους ούτε να πεθάνουν με αξιοπρέπεια. Τους αφήνουμε να πεθαίνουν με ενοχή φωνάζοντας: «Mην πεθαίνεις!»
Ο θάνατος είναι μια συνεχής, όμορφη διαδικασία ζωής. Όταν τον έχεις δει, δεν τον φοβάσαι! Ο θάνατος είναι καλός φίλος, ένας πολύ καλός φίλος, γιατί μας λέει πως δεν είμαστε αιώνιοι και πρέπει να ζήσουμε το ΤΩΡΑ. Έτσι καταλαβαίνουμε πόσο πολύτιμο είναι το κάθε λεπτό.
 

Ο θάνατος μας διδάσκει, αν θέλουμε να τον ακούσουμε, πως ΤΩΡΑ είναι η στιγμή. Τώρα είναι η στιγμή να σηκώσεις το ακουστικό και να τηλεφωνήσεις σ' αυτόν που αγαπάς. Ο θάνατος μας διδάσκει τη χαρά της στιγμής. Μας διδάσκει πως δεν είμαστε αιώνιοι και ότι δεν υπάρχει τίποτα μόνιμο. Μας διδάσκει να αφεθούμε, ότι δεν μπορούμε να κρατηθούμε από τίποτε.  Και μας λέει να παραιτηθούμε από τις προσδοκίες και ν' αφήσουμε το αύριο να πει τη δική του ιστορία, γιατί κανείς δεν ξέρει αν θα γυρίσει σπίτι του απόψε. Για μένα αυτό είναι μια τρομερή πρόσκληση. Ο θάνατος λέει: "Ζήσε τώρα". Ο θάνατος δεν είναι τρομερό πράγμα. Ο θάνατος μας διδάσκει την αξία του χρόνου.

"Υπάρχει μια χώρα των ζωντανών και μια χώρα των νεκρών και η γέφυρα είναι η αγάπη. Η μόνη επιβίωση και το μόνο νόημα."  Ας το πούμε αυτό στα παιδιά.