Άραγε, τι μπορεί να συμβεί κατά τη διαδικασία της
δημιουργίας μιας στενής συναισθηματικής σχέσης; Πόσο σημαντική είναι στα μηνύματά της η παρακάτω ιστορία...
Δύο σκαντζόχοιροι στέκονταν σε απόσταση ο
ένας από τον άλλο, τρέμοντας από το κρύο. Σκέφτηκαν και οι δυο πως αν
πλησιάσουν πιο κοντά, θα επωφεληθεί ο ένας από τη ζεστασιά του άλλου.
Έτσι γεφύρωσαν την απόσταση και κουλουριάστηκαν μαζί. Αρχικά, η ζεστασιά
ήταν εκστατική και ένιωθαν ενθουσιασμένοι που αποφάσισαν να ενωθούν.
Τότε ήταν που ο καθένας άρχισε να αισθάνεται την διεκδικητική παρουσία
του άλλου που έσπρωχνε με τα αγκάθια του για να βρει το χώρο του. Αλλά
θεώρησαν πως μερικά τσιμπήματα ήταν άξια θυσία, αν μπορούσαν να έχουν την
πολυπόθητη θερμότητα του σώματος.
Αγνοώντας τις συνέπειες, έρχονταν ακόμη πιο κοντά και αυτή τη φορά, ο
πόνος αποδείχθηκε τόσο μεγάλος, που χωρίστηκαν βίαια. Μετά από αυτό, η
μεταξύ τους απόσταση μεγάλωσε. Για άλλη μια φορά, ήταν έξω στο κρύο,
αλλά όπως και οι περισσότεροι από εμάς, χρειάζονταν να μάθουν το μάθημα
με το δύσκολο τρόπο, να υποστούν τις συνέπειες των βεβιασμένων αποφάσεων
για τον εαυτό τους, πριν συνειδητοποιήσουν τη πραγματικότητα. Θα
μπορούσαν πάλι να έρθουν αρκετά κοντά αλλά όχι τόσο πολύ. Με αυτόν τον
τρόπο, θα μπορούσαν να επωφεληθούν από τη ζεστασιά που φέρουν χωρίς
πληγώνει ο ένας τον άλλον.
Τελικά, όσο πιο κοντά έρχονται δυο άνθρωποι μεταξύ τους,
τόσο πιο πιθανό είναι να πληγωθούν. Αν παραμείνουν χώρια, όμως, θα
συνεχίσουν να έχουν τον πόνο της μοναξιάς. Ποιά είναι τελικά η ασφαλής
απόσταση μεταξύ της μοναξιάς και του να μην πληγωθείς/πληγώσεις; Φαίνεται πως η δημιουργία σχέσεων δε γίνεται χωρίς πόνο...
Ωραία θα ήταν να μπορούσαμε μοιραστούμε αυθεντικά συναισθήματα,
κοινά ενδιαφέροντα και όνειρα! Ίσως αν μάθουμε να παρατηρούμε τον εαυτό μας
και τους άλλους, να κατανοούμε τον φόβο που μας προκαλεί το άγνωστο και να τον αντιμετωπίζουμε, ε, τότε, σίγουρα θα χαρούμε τα δώρα των ανθρώπινων σχέσεων και συναισθημάτων!
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου